Home

Wir sind Deutschbriten

Als je een migrant bent, is timing alles.

Soms komt dat omdat je moet oordelen over het moment waarop de tijd gekomen is om je huis te verlaten, als je gedreven wordt door oorlog en ziekte of door hongersnood en armoede.

Soms is het omdat er mogelijkheden zijn in het land waar je naartoe wilt verhuizen – een tekort aan arbeidskrachten, misschien, of een versoepeling van de visumregels.

Als we denken aan volksverhuizingen, bedoelen we meestal van armere landen naar rijkere landen op zoek naar een beter leven.

De zaken zijn ingewikkelder als het gaat om landen met ongeveer hetzelfde welvaartsniveau.

De Britten en de Duitsers, bijvoorbeeld, vestigen zich al jaren in kleine maar significante aantallen in elkaars land.De precieze aantallen zijn altijd afhankelijk geweest van de heersende historische omstandigheden.Het gezamenlijke lidmaatschap van de Europese Unie sinds 1973 heeft het gemakkelijker gemaakt om zich te verplaatsen voor het werk, maar het Verenigd Koninkrijk heeft na beide wereldoorlogen ook de bezettingslegers in Duitsland verlaten.

Bijna 200 jaar lang heeft Groot-Brittannië een koninklijke familie gehad die afkomstig is uit de Duitse adel.Door die gedeelde geschiedenis zijn er veel gemeenschappelijke wortels ontstaan: hovelingen fladderen tussen de twee hoofdsteden, soldaten vestigen zich met Duitse vrouwen en arbeiders maken gebruik van de bewegingsvrijheid van de EU om een nieuw leven op te bouwen.

De geschiedenis creëerde het kader en elke kolonist koos de tijd die voor hem of haar geschikt was.

Ruth

Timing is belangrijk in het leven van Ruth Barry, een jonge zakenvrouw die vanuit Schotland naar Duitsland is gemigreerd via Engeland en Frankrijk.

Ruth is een bakker en professionele bakker vertrouwt op een zorgvuldige controle van de tijd en de temperatuur gekoppeld aan een nauwkeurige meting van de ingrediënten en de herhaling van de methode.

Ruth’s bedrijf is de Black Isle Bakery in de slimme wijk Mitte in Berlijn.

De kalligrafie op de winkelgevel is elegant – het decor binnenin reserve en minimalistisch.De muren zijn wit, onderbroken door citaten die doen denken aan het Zwarte Eiland zelf, het Schotse huis van Ruth ten noorden van Inverness.

Maar die elegantie en minimalisme is niet het hele verhaal.

“Het is een heel moeilijk leven en de mensen krijgen dat niet te zien,” zegt ze.”Mensen vinden het vast leuk dat ik mijn hobby mag doen, maar ze zien me geen zakken met 25 kg meel sjouwen als ik hier al sinds 05:45 ben, en ik heb niet gezeten en ik heb geen lunch gegeten en ik heb ook nog eens mensen bediend.”

Haar felle werkethiek en aandacht voor detail helpt duidelijk om de brandstof van energie en vastberadenheid te leveren die je nodig hebt om te slagen in een nieuw land.

Maar haar beslissing om een nieuw leven te beginnen is ten koste gegaan van: “Als ik in Berlijn was en ik een salaris had en ik een soort van vrijheid voelde, denk ik dat Berlijn een prachtige plek zou zijn om te zijn.Ik denk dat je hier een kwaliteit van leven kan hebben die niet beschikbaar was voor mij in Londen.”

De meeste migranten zoeken natuurlijk werk als ze het ene land voor het andere ruilen.Slechts een kleine minderheid doet wat Ruth heeft gedaan en creëert uit het niets een bedrijf voor zichzelf.

De Britten in het buitenland

Bronnen: ONS (april 2018) Leven in het buitenland; Eurostat (april 2019) Vreemde talenkennis

Bakken kan hard werken zijn.Bakken in het buitenland kan nog moeilijker zijn.En bakken in een land waar de commerciële regelgeving en de bankregels niet zijn geschreven om de ondernemer te helpen, is waarschijnlijk het moeilijkste werk van allemaal.

Haar ervaringen geven een checklist van de relatieve voordelen van het runnen van een startende onderneming in Londen en Berlijn.

Het grootste probleem in Londen is de prijs van onroerend goed – niet alleen het huren van een winkel of een werkende keuken, maar ook het betalen van een woonplek.

Ruth’s gevoel is dat de prijzen van onroerend goed in Berlijn snel stijgen – tot wrok van sommige locals die kijken naar een toestroom van migranten – maar ze zijn nog steeds ver onder het niveau van Londen, en dus minder een aanslag op een startbudget.

Maar sommige van de barrières voor het bedrijfsleven zijn subtieler.Ruth heeft het Duitse banksysteem duur en omslachtig gevonden in vergelijking met dat van het Verenigd Koninkrijk.

Bovendien zijn er volgens haar uitdagende culturele opvattingen over ondernemerschap.

Duitsland is natuurlijk een economische krachtpatser, sterk aanwezig in de wereldwijde exporthandel van auto’s, werktuigmachines en allerlei soorten van precisiemachinebouw.

Maar dat druppelt niet noodzakelijkerwijs, in de ervaring van Ruth, in een culturele sympathie voor de zakenvrouw die een nieuwe zaak van de grond wil krijgen.

In Berlijn, zegt ze, is er geen grote geschiedenis van kleinschalig, startkapitalisme.

“Er is hier een sterke focus op het ambacht,” zegt ze.”Twee jaar lang leer je hoe je een bakker moet zijn en aan het eind daarvan heb je je certificaat dat zegt ‘Bäckermeister’, dus dat laat niet veel ruimte voor ondernemerschap.”

En dat voedt zich ook met een soort consumentenconservatisme, denkt Ruth.

Veel Duitsers blijken zeer specifieke en zeer conventionele verwachtingen te hebben van wat je in een bakkerij moet vinden, en het doel van het openen van nieuwe bakkerijen is volgens hen niet het uitbreiden van het aanbod, maar het uitbreiden van het aantal plaatsen waar je hetzelfde smalle assortiment aan delicatessen kunt kopen.

Zoals Ruth uitlegt: “Als ze binnenkomen en ze zien dat we het donkere zware roggebrood niet hebben, of de kleine broodjes, of torten, denk ik dat ze teleurgesteld zijn”.

Ruth’s aanpak is echter welvarend.Een tijdschrift beschreef het zandkoekje van haar miljonair als “de beste Twix op de planeet”, en haar strikt seizoensgebonden aanpak van de ingrediënten is een klein signaal aan de klanten dat de focus ligt op kwaliteit in plaats van op vertrouwdheid.

We bezochten in de herfst toen het seizoen van de tomaten plaats maakte voor het seizoen van de pompoenen – een tijd voor zelfs de meest conservatieve klant om iets nieuws te proberen.

Duitsland

Migranten moeten natuurlijk lessen trekken uit hun nieuwe huis.

Voor Ruth betekent dat dat ze denkt aan de productie van “empire biscuits” – iets wat vooral Duitsers van middelbare leeftijd als een Britse delicatesse beschouwen, maar waar de Britten zelf meestal nooit van gehoord hebben.

De tweede les is eenvoudig – soms moet je gaan waar de markt je brengt.

Ruth, bijvoorbeeld, heeft ontdekt dat het Duitse volk van scones houdt.

“Eerlijk gezegd,” zegt ze, “Ik moet ze gewoon gaan maken, want ik word ongeveer 17 keer per week gevraagd.”

Een deel van de gegevens in dit artikel is afkomstig uit de Briefing van de BBC, een miniserie van downloadbare diepgravende gidsen over de grote thema’s in het nieuws, met input van academici, onderzoekers en journalisten.Het is het antwoord van de BBC op de vraag van het publiek naar een betere uitleg van de feiten achter de krantenkoppen.

Snelle BBC Briefing links:

Gedeelde geschiedenis

Elke golf van Britse migranten in Duitsland heeft op de een of andere manier les gehad – vaak op uitdagende momenten in de geschiedenis.

Het is onwaarschijnlijk dat prins Ernest Augustus van Hannover zichzelf als deel van een 19e eeuwse golf van Britse migratie naar Duitsland zou hebben beschouwd.

Maar als vijfde zoon van koning George III komt hij wel in aanmerking – zo ongeveer.

Ernest Augustus werd koning van Hannover

Ernest Augustus is in Engeland geboren, maar keerde terug naar de macht van zijn familie om de troon in Hannover te bestijgen, omdat de Hannoveraanse wet in die periode verhinderde dat de troon aan een vrouwelijke eiseres zou worden overgedragen.

Zijn standbeeld is het eerste wat je ziet als je uit het bruisende station in de stad komt.

Hij is een herinnering aan hoe historische connecties de moderne wereld vormgeven.

Misschien was het vanwege die koninklijke band (het Huis van Hannover regeerde het Verenigd Koninkrijk van 1714 tot 1901), dat deze regio van Duitsland aan het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 werd toegewezen aan de Britse militaire regering.

De Hannoveranen zijn een fascinerend stel.

George I was slechts 52ste in lijn met de Britse troon toen hij in 1714 de kroon overnam.Hij had een wijdverspreide reputatie – misschien ten onrechte – om niet eens Engels te spreken.Maar hij was de belangrijkste protestantse mededinger en de Britse wet was bedoeld om ervoor te zorgen dat de kroon niet zou terugkeren naar een rooms-katholiek.

Het enige dat de meeste mensen zich herinneren van de dynastie deze dagen is de “waanzin van Koning George III” een arbeidsongeschiktheid die een van zijn zonen zag regeren als Prins Regent.

Maar ook bij de anderen was er veel te zien.

George II was de laatste Engelse vorst die zijn leger in 1743 bij Dettingen ten strijde trok.

Interessant is dat de Britten in de Hannoveraanse periode de kwelling hebben ervaren over hoe diep ze in Europese aangelegenheden moeten worden betrokken in vrijwel dezelfde bewoordingen als ze nu kwellen.

De grote vraag van het begin van de jaren 1730 was of het Verenigd Koninkrijk al dan niet actief zou moeten deelnemen aan de Poolse Successieoorlog.

Sir Robert Walpole

Premier Robert Walpole leidde de factie die vastbesloten was de Britten uit Europese zaken te houden, en kon op een gegeven moment verklaren: “Er zijn dit jaar 50.000 mannen gedood in Europa en geen Engelsman onder hen”.

Groot-Brittannië was kort daarna wel in oorlog, maar Walpole had de zaak van de onthouding kort en bondig aanhangig gemaakt.

En wat voor ons nog belangrijker is, is dat Ernest Augustus en zijn collega’s uit Hannover hebben bijgedragen aan het opbouwen van een kader van relaties die tot ver in de toekomst zouden blijven bestaan.

Het fortuin van de wereld in de 20e eeuw werd in grote mate gevormd door de twee grote wereldoorlogen.

Maar beide conflicten eindigden ook met het Verenigd Koninkrijk als onderdeel van een zegevierend bondgenootschap, waarbij telkens een bezettingsleger werd achtergelaten.

Die legers hebben – vooral de tweede keer – diepe wortels gelegd en Anglo-Duitse families gecreëerd, die er in sommige gevallen voor kozen om in Duitsland te blijven toen de Britse militaire dienstplicht van de vader voorbij was.Het is slechts één voorbeeld van hoe wereldwijde gebeurtenissen individuele levens vormgeven en zelfs helpen om migratiepatronen te verklaren.

De eerste taak van de Britse militaire regering in 1945 was om het nazi-leger te ontbinden, de stabiliteit te herstellen en in veel gevallen de doden te begraven.Maar de taak werd al snel complexer.Het voederen van Duitsland werd een prioriteit en sommige voedingsmiddelen die mogelijk werden gebruikt om de beperkte rantsoenen in het Verenigd Koninkrijk te verbeteren, werden naar dat doel omgeleid.

Hugh Pierson, een voormalig militair en verbindingsofficier met de Britse strijdkrachten in Duitsland, zegt dat het tijd kostte om de houding van sommigen in de Britse strijdkrachten te veranderen: “Er waren zeker soldaten die hadden geleden.Er was dus wrok bij de Britten tegen de Duitsers, ongetwijfeld.Maar ik denk dat veel van het Britse leger begon te begrijpen wat er met Duitsland was gebeurd.

“Het is één ding om het vreemde journaal van de schade te zien.Het is heel wat anders om te leven in het land dat zo verwoest was.En ik denk dat er een element van denken was, “We moeten de mensen helpen om weer op de been te komen.”

In de eerste maanden was er – in ieder geval – een avondklok, en een zekere mate van de-Nazificatie.De Britse troepen vertoonden films over de bevrijding van de concentratiekampen aan het Duitse publiek.

Maar het duurde niet lang of de regels begonnen te ontspannen en, in hun kielzog, de bloei van persoonlijke relaties die uiteindelijk leidde tot het ontstaan van Anglo-Duitse families en dus tot een nieuwe golf van Britse nederzettingen.

Een onvermijdelijk instrument van verbroedering, zoals het charmant werd genoemd, was voetbal.In december 1945, slechts zes maanden na het einde van de oorlog in Europa, werd de Duitse amateurband VfB Detmold gekozen om tegen een Brits legerteam te spelen – dat op de promotieposter als een Englische Soldatenmannschaft werd geïdentificeerd.

De geschiedenis legt de score niet vast, maar de verhoudingen veranderden.Niet lang na die wedstrijd speelde mijn eigen vader in een Duits semi-professioneel team in Berlijn, naast een gedemobiliseerde Duitse soldaat die hij verantwoordelijk was voor de bewaking.

Belangrijker vanuit ons standpunt is dat er persoonlijke relaties zijn ontstaan tegen deze achtergrond.Deze zouden het zaad vormen van een andere golf van Britse nederzettingen.

In Bielefeld ontmoette een Britse soldaat genaamd Jeffrey Wall in 1945 zijn Duitse toekomstige vrouw Ellis.Ze trouwden in 1947.

Jeffrey en Ellis Wall’s bruiloft in 1947

De Walls besloten terug te keren naar het Verenigd Koninkrijk, maar tal van andere soortgelijke echtparen besloten uiteindelijk hun huis in Duitsland te maken.Soms besloten de kinderen van die Anglo-Duitse bonden om voor zichzelf te blijven.

Sheila en Stephanie

Sheila Barnes vestigde zich niet ver van Hannover omdat ze hier als jonge vrouw verliefd werd.

Ze woont nu 40 jaar in het gebied.Voor 36 van hen heeft ze in de logistiek gewerkt voor de typisch Duitse firma Mercedes-Benz.

Sheila is volledig geïntegreerd in het Duitse leven en spreekt de taal vloeiend.

Vraag Sheila of de UK zich nu als een vreemd land voelt en ze antwoordt met het merkwaardige Duitse hybride woord ‘jein’ – een combinatie van ja en nee.

Op een meer praktisch niveau kan Sheila de voordelen zien van het feit dat ze zich in Duitsland heeft gevestigd – vooral in tijden van ziekte.

Na een lange en complexe periode van slechte gezondheid vat Sheila het samen: “De gezondheidszorg is hier goed.Met mijn ziektekostenverzekering heb ik behandelingen gehad die ik in Groot-Brittannië niet kon krijgen.Er zijn goede dingen aan het leven in Duitsland.”

De droom om op een dag in Engeland te leven is niet helemaal vervaagd, maar er zijn financiële kwesties die naast het emotionele moeten worden afgewogen.

“Voor mij zal dat altijd thuis zijn,” zegt ze over het huis van haar grootmoeder in de buurt van Deal in Kent, “Als het niet zo duur was, zou ik zeker overwegen om terug te verhuizen, maar ik zou een miljoen moeten winnen.”

Diezelfde combinatie van persoonlijke omstandigheden en financiële barrières bepaalt waarschijnlijk het leven van de meeste immigranten, meestal.Maar er is nog een andere factor waar Sheila rekening mee moet houden – de mening van haar vader, ook al is hij allang overleden en gecremeerd.

“Het zou verkeerd voelen om mijn Britse staatsburgerschap op te geven,” zegt ze.”Mijn vader zou een zandstorm in zijn kleine urn hebben.”

Dezelfde kwesties van saamhorigheid en identiteit zijn misschien nog wel ingewikkelder voor Stephanie Thomas, geboren uit een Britse soldaat en de Duitse vrouw op wie hij verliefd is geworden.

Stephanie en haar oudere zus verbleven in Duitsland bij hun Duitse grootouders toen hun ouders terug naar Engeland verhuisden.

Haar grootouders hebben – voornamelijk uit vriendelijkheid – de twee meisjes ervan weerhouden om Engels tegen elkaar te spreken, om de snelheid waarmee ze Duits leerden te verhogen.Het werkte ook.

Stephanie vat haar gevoel voor identiteit zo samen: “Ik geloof dat mijn hersenen Engels zijn en ik heb geleerd om Duits te zijn.Ik hou meer van de Engelse ik dan van de Duitse ik.”

Stephanie, die nu moeder is van twee Duitstalige dochters, herinnert ons eraan hoe complex de keuzes zijn die migranten vaak moeten maken.

Als tiener dacht ze eraan om in de voetsporen van haar soldaatsvader te treden en zich bij het leger te voegen – behalve in haar geval was het het Duitse leger.Ze werd eruit gepraat door haar grootvader die gedwongen was zich aan te sluiten bij de Hitler Jeugdbeweging.

In een deel van Stephanie’s verhaal zit een notitie van weemoed, net als in Sheila’s – de gedachte dat Engeland voor al haar Duitsers een soort van ultieme thuis is, ook al is het nooit echt thuis geweest.

“Ik hoop dat ik uiteindelijk in Engeland ga wonen,” zegt ze.”Ik blijf er maar aan denken.Ik kan de gedachte niet opzij zetten.Dan komen de kinderen langs en moet je je eigen leven reorganiseren.”

Niemand weet nog wat de uiteindelijke gevolgen van Brexit zouden kunnen zijn, maar Stephanie denkt eraan om een Brits paspoort aan te vragen om het gemakkelijker te maken om naar Engeland te reizen en terug te keren om familie te bezoeken.Terwijl Duitsland en het Verenigd Koninkrijk allebei in de Europese Unie zijn geweest, is dat niet nodig geweest.

Het EU-lidmaatschap en het vrije verkeer dat het biedt, betekent dat het soms moeilijk is om er zeker van te zijn hoeveel burgers van de ene lidstaat in een andere lidstaat wonen – of hebben gewoond.

Maar die gemeenschap van voormalige Britse soldaten en hun kinderen die besloten hebben in Duitsland te blijven, illustreert het punt dat de migratiestromen bestaan uit duizenden – en soms miljoenen – individuele beslissingen, gevormd door enorme historische gebeurtenissen.

Het einde van de Tweede Wereldoorlog en de oprichting van het Britse leger van de Rijn waren twee van zulke gebeurtenissen.In de onzekere wereld van Brexit is het de vraag welke druk het verkeer van mensen tussen Groot-Brittannië en Duitsland (en de rest van de wereld) in de toekomst zal bepalen.

Wereldwijde beweging

Migratie is een van de moeilijkste onderwerpen om te analyseren, omdat het zowel universeel als intens persoonlijk is.

Veel migranten trekken als vluchteling omdat oorlog, hongersnood en rampen hen van huis en haard verdrijven.Anderen worden gemotiveerd door de zoektocht naar een beter leven.

Bewegingen tussen landen met ongeveer hetzelfde welvaarts- en ontwikkelingsniveau zijn nog moeilijker te analyseren.

Top 10 landen

Bron: VN (december 2017) Internationaal migratierapport

Soms is migratie een kwestie van mode – veel Amerikanen stroomden bijvoorbeeld naar het Parijs van de jaren twintig van de vorige eeuw.

In het begin van de jaren 2000 gebeurde iets dergelijks op kleinere schaal met Britse burgers die affiniteit hadden met Duitsland, vaak omdat ze de taal aan de universiteit hadden gestudeerd.

Je hebt weer eens een gevoel van hoe migratie wordt gevormd door een combinatie van grote mondiale factoren en kleine persoonlijke beslissingen.

In veel delen van de EU is de precieze omvang van die trends moeilijk te meten geworden, omdat het verkeer tussen de lidstaten – in de theologie van de Europese integratie – niet werd gezien als migratie in de traditionele zin.Dat is de essentie van het beleid van Vrijheid van Beweging.

Maar als belangrijke hoofdstukken in de geschiedenis, zoals de gedeelde Hannoveraanse monarchie en de Britse militaire aanwezigheid, vorm hebben gegeven aan migratiestromen in het verleden, dan is het redelijk om aan te nemen dat Brexit een ander, vergelijkbaar moment van verandering zal bieden.

De officiële schatting van het aantal Britse burgers dat in Duitsland woont, is een prettig precieze 116.470.Er is zelfs een symmetrie in de manier waarop het aantal Duitsers dat in het Verenigd Koninkrijk woont ruwweg overeenkomt met het aantal Britse migranten die de andere kant op zijn gereisd – in elk geval iets meer dan 100.000.

Het werkelijke aantal kan iets hoger of lager zijn omdat het niet duidelijk is hoe individuen met een dubbele nationaliteit precies worden geteld.Duitsland staat toe dat mensen samen met een ander land het staatsburgerschap bezitten, zolang het maar een EU-lidstaat is.Dat is inclusief de UK tot nu toe, maar misschien niet na Brexit.

Om die reden is het aantal Britse aanvragen voor dubbele nationaliteit of naturalisatie als Brexit-weefgetouw gestegen – van 622 in 2015 naar 7.493 in 2017, en wat naar verwachting een hoger aantal zal zijn voor de komende 12 maanden die moeten worden gemeten.

Bron: Destatis (Federaal Bureau voor de Statistiek van Duitsland)

Het effect van Brexit is tot nu toe geweest dat er bij Britse expatriates in andere EU-lidstaten een sfeer van angst is ontstaan.

Er bestaat onzekerheid over de wijze waarop de toegang tot de gezondheidszorg van de overheid in de toekomst zal worden beheerd en over kwesties op lange termijn, zoals regelingen voor de betaling van pensioenen in het ene land, wanneer deze gebaseerd zijn op nationale verzekeringspremies in een ander land.

Sommigen zullen moeten overwegen een paspoort van een andere lidstaat aan te vragen om hun status als EU-burger te beschermen, zelfs als dat betekent dat ze de Britse nationaliteit moeten opgeven, zoals waarschijnlijk in Duitsland het geval zal zijn.

Soortgelijke factoren wegen op de drie miljoen of meer EU-burgers die zich in het Verenigd Koninkrijk hebben gevestigd.

Op een gebied dat berucht genoeg moeilijk te meten en te voorspellen is, lijkt het veilig om te zeggen dat de migratie tussen landen als Duitsland en het Verenigd Koninkrijk zal doorgaan, zelfs als het wettelijke en politieke kader rond de migratie verandert.

Dat komt omdat een kleine minderheid van de mensen altijd bereid is geweest om hun huis te verlaten en zich tussen landen te verplaatsen, en de redenen daarvoor zijn vaak subtiel en worden waarschijnlijk niet beïnvloed door het heersende politieke klimaat.Vaak worden mensen gedreven door een gevoel voor avontuur, door de kansen op een baan die worden gecreëerd door taalvaardigheid of gewoon omdat ze verliefd zijn.

De vraag voor onze tijd is welke druk de komende jaren zal helpen om het verkeer van mensen tussen Groot-Brittannië en Duitsland en de rest van de wereld vorm te geven.

Een deel van de gegevens in dit artikel is afkomstig uit de Briefing van de BBC, een miniserie van downloadbare diepgravende gidsen over de grote thema’s in het nieuws, met input van academici, onderzoekers en journalisten.Het is het antwoord van de BBC op de vraag van het publiek naar een betere uitleg van de feiten achter de krantenkoppen.

meer info om https://nl.m.wikihow.com/Naar-Engeland-verhuizen